Ben Suriyeli yetim çocuğum!

İbrahim Ethem Gören

Ben Suriyeli yetim çocuğum!

Ben Suriyeli yetim çocuğum. Ülkemde babasını kaybeden yüz binlerce çocuktan sadece biriyim. Her gün benim gibi onlarca çocuk öksüz‚ yetim‚ bir başına‚ yapayalnız kalıyor. Babalarımız‚ zalimlerin namlularının ucunda “atta”ya gidiyor! Gidiyor ve bir daha geri gelmiyor.

Ben Suriyeli masum çocuğum!

Burada‚ viraneye dönmüş Suriye şehirlerinde; Halep’te‚ Şam’da‚ Humus’ta‚ İdlip’te ölmek kolay‚ zor olan‚ hayatta kalmak… Kalanlar‚ gidenlerin aksine hemen her gün ölüyor! Ölen ise zahiren kurtuluyor! Batını Allah bilir.

Ben Suriyeli yetim çocuğum!

Farz edin ki bu köşede temaşa ettiğiniz hüzün fotoğrafı bana ait; yahut da değil. Ne fark eder! Ortak acının‚ elemin ve kederin fotoğrafını izliyorsunuz şu an. Suriye’de savaşın paramparça ettiği ailelerden‚ yakılıp yıkılan‚ haritalardan silinen kasabalardan‚ isimleri unutulup giden mazlumlardan geriye kalan siyah beyaz‚ naftalin kokulu fotoğraf karelerine “insanlık” defnedilir.

Fotoğrafa siyahın tonları hâkim! Siyah‚ halipürmelâlimizi ve Cenab-ı Hakk’ın intikam sıfatına işaret ediyor. Derme çatma stüdyoda fotoğraf çekilirken İbrahim Suresi’nin (Habîbim‚ yâ Muhammed!) Sakın Allah’ı‚ zâlimlerin yapmakta olduğu şeylerden gafil sanma!” mealindeki 42’inci ayet-i celîlesi kıraat ediliyor.

Ben Suriyeli masum çocuğum!

Annem‚ babamın kendisine 10’uncu evlilik yıldönümünde hediye ettiği akik taşı kolyeyi her şeye rağmen boynundan çıkarmıyor. Ben de tüm olan-biteni ibret ve derin bir anlamla gözlemeye çalışıyorum.

Fotoğraf karesinde kız kardeşim de yer almalıydı. Şimdi o‚ Humus kabristanlığında basübadelmevt zamanını ve bahusus mazlumun zalimden öcünü alacağı günü bekliyor. Şüphesiz‚ Hz. Ali’nin (kv) dediği gibi "Mazlumun zalimden intikamını alacağı gün‚ zalimin zulmettiği günden daha şiddetli olacaktır.”

 Ben Suriyeli yetim çocuğum!

Size esas duruşumu gösteriyorum. Fotoğrafta kurşun asker gibi duruyorum değil mi! Bittabi kurşun gibiyim! Birazdan komutan seslenecek! Künyemizi sayacak bir bir! Kan ter içinde adımlarımızı birbirine ekleyip küçücük bedenlerimizle siperlere koşar adım gidip ölüme râm olacağız‚ kanımızın son damlasına kadar boyumuza bakmadan zalimlerle mücadele edeceğiz.

Ben Suriyeli masum çocuğum!

Heyhat! Ben Suriyeli masum çocuğum! Dikkatlice bakın masum yüzüme. İçinden hüzün geçen mizansen fotoğrafımızı birkaç saniyeliğine de olsa alıcı gözle inceleyin. Annem‚ babamdan miras‚ subay üniformasının koluna girerken‚ başıma‚ onun şapkasını iliştirdi ve kulağıma Efendimiz (sav)'in “Fe tûba li’l-gurebâ/Gariplere müjdeler olsun.” hadisini fısıldadı ve ekledi: "Metin ol oğlum‚ sakın ağlama."

Ben Suriyeli masum çocuğum!

Ağlamıyorum işte‚ size inat‚ sıcak yataklarında tv ekranlarına‚ haber bültenlerine ölüm görüntülerimiz birbiri ardına düşerken istiflerini bozmayan sessiz Müslüman çoğunluğa inat‚ ağlamıyorum! Gözyaşlarım gönlümdeki çağlayanları besliyor!

Ben Suriyeli yetim çocuğum!

Metinim fark ettiğiniz gibi. Ne savaşlar gördüm şu kadar yaşımda. Şu kadar yaşıma ne ızdıraplar sığdırdım. Ne kıtallere şahit oldum. Savaşlar‚ ızdıraplar‚ kıtaller ruhumu ihtiyarlattı‚ yaşama sevincimi uzak; bilinmez diyarlara alıp götürdü.

Ben Suriyeli masum çocuğum!

Hasbıhalimizin anahtar kelimesi savaş! Savaş bizim için çocuk oyuncağı; bombalar bayram patlangacı. Ölüm sıradan bir hadise. Suriye’de ve sair bilad-ı İslâm’da ölüm‚ mazlumların ölümü sıradan‚ günlük bir hadise!

Ben Suriyeli yetim çocuğum!

Adımı falan sorup durmayın. Adım yok çünkü. Suriye’de patlayan bombalar‚ Lübnan’a düşen füzeler‚ Kandahar kasabalarının üzerine yağan predator mermileri yetim çocuklarının adını-sanını ötelere; öteler ötesine taşıyor.

Ben Suriyeli masum çocuğum!

Benim yasımı tutmayın. Bağdat’ta‚ Basra’da‚ Şam’da ve sair İslâm şehirlerinde ölüp giden ahaliyi‚ çoluk-çocuğu umursamayın! Paris’le ilgilenin mesela! Eyfel Kulesi’ne çaput bağlayın‚ mum dikin! Sosyal medyada profil resimlerinizi Fransız bayrağının rengine boca edin!

Ben Suriyeli yetim çocuğum!

Çocuk olsam da cahil olduğumu kim söyledi! Fransız bayrağının rengini Kapitalizmin mavisinden; Fransız lejyonerlerinin Afrika’da öldürdüğü milletlerin kanından; kendi kendine vehmettiği kof gücünü ise sömürü düzeninden aldığını pek âlâ bilirim.

Ben Suriyeli masum çocuğum!

Yaşar Süngü Ağabey‚ "Bu fotoğraf Liderler Zirvesi'nin yapıldığı yere çok yakışırdı" demiş. Eyvallah. El-Hak doğru. Pek yakışırdı tabii ki… Fotoğraf karesinin içinden süzülüp Antalya’ya gidebilseydim Hussein Obama ile ön adından ilhamla Seyyid’üş-Şüheda İmam Hüseyin (ra) üzerine bir sohbet bahsi açar‚ Müslüman liderlere “Bu nasıl kardeşlik?” sualini tevcih eder‚ G-20 Zirvesi öncesinde “Eşitsizliği gidermek için kapitalizmin ortadan kalkması gerek” diyerek cümle âlemi şaşırtan Ali Koç ile‚ büyük bir çarkı olduğu halde her nasılsa şikâyet ettiği kapitalist sistem üzerine tartışırdık!

Ben Suriyeli yetim çocuğum!

Şimdilik bana “Allahaısmarladık.” Yine bombalar patlıyor evimizin üzerinde. Esed'in‚ Putin'in‚ Ruhani’nin‚ Nasrallah’ın ve Hollande’in tümleşik bombaları! Fani dünya hayatında duadan sonra tek tutanağım anacığım kaldı. Müsaade edin de hiç olmazsa validemin üzerine siper olayım.

Ben Suriyeli masum çocuğum!

Suriyeli masumlar hâlâ hayata tutunup yeni güne “merhaba” diyebiliyorsa Sezai Karakoç Üstadgibi dirilişe/‘basübalde’l-mevt’e olan kavi inancından dolayıdır azizim…

“Ben ağıt yazmayı sevmem
Ölümden değil dirilişten yanayım
Ölümden değil ölüm sonrasından yana
Ağıt yazmaktan değil mevlüt yazmaktan yana!”
Bu yazı 2616 kişi tarafından görüntülendi. Tweet