Yatacak yerimiz yok

Küresel düzen en bariz özelliği‚ iletişim ile bilgiyi dilediği gibi biçimleyerek dolaşıma sokmak. Haberin kime‚ niye ulaşması gerektiği‚ nasılını da beraberinde getiriyor. Bilgi yanlış ve çarpık haliyle oyun hamuruna dönüşerek‚ onu üretenin maksadına hizmet ediyor.

İnsana ulaşan haber/bilgi reaksiyon gerektirdiğinde buna muktedir olunmadığının görülmesiyle yeni bir işlev kazanır. Katliam haberi alan insanın içine gireceği ruh hali Postmodern tasavvurun ilgi alanından kopuk değil.

İletişimin dolaşım hızı‚ ona ulaşanların reaksiyonu ile doğru orantılı değil. Dahası silahın‚ ölümün‚ dolaşım hızı barış çabası ile aynı değil. Çelişkili bu durum kötülüğün kaza gibi kabulünü‚ iyi niyetin çaresizlik olarak algılanmasına neden oluyor.

Kimi zaman gözümüzün önünde görüneni göremiyoruz; algımız kurgulanmış görme biçimine ayarlı hale geliyor. Mesela savaşların üçüncü tarafı olan ve skoru kontrol eden silah tacirlerini çatışma sıcaklığında unutur hale geliyoruz.

Hafif silahlar‚ ağır silahlar‚ nükleer ve kimyasal silahların varlığı savaşın çıkarılması için‚ silah fabrikalarının tam mesai çalışması için nerede elzem‚ hangi adreste üretim oluyor ve neden sesimizden daha hızlı koşuyor bu silahlar?

Kimi zaman çocuk saflığıyla baktığımızda‚ gördüklerimiz bir yana‚ bakışımızın nasıl formatlandığını da fark etme imkanına kavuşuyoruz. Demokrasi ve insan haklarının sahipliğinin iddiasını taşıyan adreslerin aynı zamanda dünya silah "ihtiyac"ını karşıladığını görmek büyük‚ ama aynı zamanda sıradan bir çelişki geliyor bize.

Bizim bu durumu sıradan görmemizi isteyen kim ve bu arzusunu nasıl gerçekleştiriyor?

Adalet duygusuyla bakma denemesini sürdürdüğümüzde terörizmi nereye koyacağız? Terörizm hukuksuz iş yapmaktır. Çatışma çıkarmak‚ insan öldürmek bir terörist eylemse bunu yapan devletlerin cezası ne olacak? Onların hukuktan azade‚ sorgulanamaz olduklarının hikmeti ne olabilir?

DEVAMI İÇİN DÜNYA BÜLTENİ TIKLAYINIZ
Bu yazı 2577 kişi tarafından görüntülendi. Tweet